Search This Blog

Disclaimar

This blog is totally for learning purposes. Non-commercial. In many of the posts, many snippets have been taken from various thirukkural blogs, books available online freely only for learning purpose without any intention of plagiarism or to make money. I have given due credit, link wherever possible. If you want your content to be removed, or you want more credit to be provided, please do let me know in the comment section of any of the posts. ஊருணி நீர்நிறைந் தற்றே உலகவாம் பேரறி வாளன் திரு (குறள் 215)
Showing posts with label Management_Truthfulness. Show all posts
Showing posts with label Management_Truthfulness. Show all posts

யாமெய்யாக் கண்டவற்றுள் இல்லை எனைத்தொன்றும்

குறள் 300
யாமெய்யாக் கண்டவற்றுள் இல்லை எனைத்தொன்றும்
வாய்மையின் நல்ல பிற
[அறத்துப்பால், துறவறவியல், வாய்மை]
(For meaning in English, scroll to the bottom of this post)

பொருள்
யாம் - தன்மைப்பன்மைப்பெயர்.

மெய்யாக் - மெய் - உண்மை; உடல்; உயிர்; உணர்ச்சி; மார்பு; ஒற்றெழுத்து

கண்ட - கண்டது - காணப்பட்டபொருள்; சம்பந்தமற்றசெய்தி.
காணுதல் - அறிதல்; காண்டல்; சந்தித்தல்; செய்தல்; வணங்குதல்.
உள் - உள்ளிடம்; உள்ளம்; மனம்; இடம்; மறை; மனவெழுச்சி; ஒருகுறிப்புவினைப்பகுதி; தொழிற்பெயர்விகுதி; ஏழாமவேற்றுமைஉருபு; உள்ளான்என்னும்பறவை.

கண்டவற்றுள் - அறிந்தவற்றுள் 

இல்லை - உண்டுஎன்பதன்எதிர்மறை; இன்மைப்பொருளைஉணர்த்திஐம்பால்மூவிடத்திலும்வரும்ஒருகுறிப்புவினைமுற்று; சாதலைஉணர்த்திஐம்பால்மூவிடத்திலும்வரும்ஒருகுறிப்புவினைமுற்று.

எனைத்து -  எத்தன்மைத்து; எத்தனை; எவ்வளவு, எந்த நிலையானாலும்

ஒன்றும் -   சிறிதும், oṉṟum   oNNum ஒண்ணும் (+ neg.) nothing

வாய்மையின் - உண்மை; சொல்; தவறாச்சொல்; பௌத்தசமயஉண்மைகள்; வலி.

நல்ல - நன்மையான; மிக்க; கடுமையான.

பிற - மற்றவை; ஓர்அசைச்சொல்.

முழுப்பொருள்
மற்றகுறள்களுக்கு மாறாக திருவள்ளுவர் நேரடியாகவே தன்னுடைய அறிதல் மூலம் கண்டவற்றை இக்குறளில் கூறுகிறார். திருவள்ளுவர் மெய்யாக பல நூல்களை கற்க கசடறகற்றவர். அவற்றில் பல உண்மைகளை கற்றார். ஆனால் அவர் கண்டவற்றுள் /கற்றவற்றுள் வாய்மையை போன்று சிறந்த வேறு ஒன்று இல்லை என்று கூறுகிறார். வாய்மையை போல் நன்மை பயக்கும் வேறு ஏதும் இல்லை. வாய்மை போல் பிறிது ஒரு அறம் வேறு இல்லை. 

வாய்மை என்பது மனதில் மட்டுமல்லாது, சொற்களாலும், செயல்களாலும் உண்மையைக் கடைபிடித்தல். அதன் தூய்மையே மற்றவற்றைவிட சிறந்தது.

பி.கு: பாய்ஸ்/Boys (2003) திரைப்படத்தில் Secret  of Success என்று ஒரு பாடல் இருக்கும். அதில் வெற்றியின் ரகசியம் நேர்மை நேர்மை நேர்மை (வாய்மை) தான் என்று கூறப்பட்டு இருக்கும். 

மேலும்: அஷோக் உரை

மேலும்
மகாகவி பாரதியார் அவர்கள் “யாமறிந்த மொழிகளிலே தமிழ்மொழிபோல் இனிதாவது எங்கும் காணோம்” என்று கூறினார். இந்தச் சொற்றொடர் இக்குறளில் அமைப்பில் இருந்து தோன்றியதாக இருக்கலாம். ஏனெனில் ”இரந்து உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து கெடுக இவ்வுலகு இயற்றியான்” என்பது குறள். “தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லை எனில் ஜகத்தினை அழித்திடுவோம்” என்று கூறியவர் பாரதியார்.

பரிமேலழகர் உரை
யாம் மெய்யாக் கண்டவற்றுள் - யாம் மெய்ந்நூல்களாகக் கண்ட நூல்களுள், எனைத்து ஒன்றும் வாய்மையின் நல்ல பிற இல்லை - யாதொரு தன்மையாலும் வாய்மையின் மிக்கனவாகச் சொல்லப்பட்ட பிற அறங்கள் இல்லை. (மெய் உணர்த்துவனவற்றை 'மெய்' என்றார். அவையாவன: தம்கண் மயக்கம் இன்மையின் பொருள்களை உள்ளவாறு உணரவல்லராய்க் காம வெகுளிகள் இன்மையின் அவற்றை உணர்ந்தவாறே உரைக்கவும் வல்லராய இறைவர், அருளான் உலகத்தார் உறுதி எய்துதற் பொருட்டுக் கூறிய ஆகமங்கள். அவையெல்லாவற்றினும் இஃது ஒப்ப முடிந்தது என்பதாம். இவை மூன்று பாட்டானும் இவ்வறத்தினது தலைமை கூறப்பட்டது.).

மணக்குடவர் உரை
யாம் மெய்யாக் கண்டவற்றுள் மெய் சொல்லுதல்போல நன்றாயிருப்பன, வேறு யாதொன்றும் இல்லை. இஃது எல்லா அறமும் இதனோடு ஒவ்வாதென்று அதன் தலைமை கூறிற்று.

மு.வரதராசனார் உரை
யாம் உண்மையாக கண்ட பொருள்களுள் வாய்மைவிடத் எத்தன்மையாலும் சிறந்தவைகளாகச் சொல்லத்தக்கவை வேறு இல்லை.

சாலமன் பாப்பையா உரை
சிறந்தவை என்று நான் கண்டு அறிந்த நூல்களுள் சொல்லப்பட்டவற்றுள், உண்மையைவிட, நல்லதாகச் சொல்லப்பட்ட அறம் வேறு ஒன்றும் இல்லை.

Thirukkural - Management - Truthfulness
Speaking the truth, according to Valluvar, is greater than all the other things in the world. ‘Be true to yourself' is a sage advice for a harmonious life. Valluvar confirms this view in Kural 300 based on his experience.

In all the gospels we have read we have found
Nothing held higher than truthfulness.

There is nothing greater or better than truthfulness in this world. There is no substitute for truthfulness. Always telling the truth frees one from the burden of falsehood. Refer to Kural 293 of ‘Ethical Practices.'

English Meaning - As I taught a kid - Rajesh
Thiruvalluvar is a scholarly person who would have read many books and debated with many scholars. Thiruvalluvar says, of all the truth that I found, I have not found anything that is better than honesty. Honesty is the best Dharma in this world. 

Questions that I ask to the kid
Among all the things that you have seen, what is the best thing that doesn't have a parallel? Why?

எல்லா விளக்கும் விளக்கல்ல சான்றோர்க்குப்

குறள் 299
எல்லா விளக்கும் விளக்கல்ல சான்றோர்க்குப்
பொய்யா விளக்கே விளக்கு
[அறத்துப்பால், துறவறவியல், வாய்மை]
(For meaning in English, scroll to the bottom of this post)

பொருள்
எல்லா - எல்லாம் - முழுதும், அறிவொழுக்கங்களால்நிறைந்தோர்; சங்கப்புலவர்; வீரர்., அறிவொழுக்கங்களால்நிறைந்த பெரியோர்

விளக்கும் - விளக்கு - ஒளிதருங்கருவி; ஒளிப்பிழம்பு; ஒளிபெறச்செய்கை; 

விளக்கு - ஒளிதருங்கருவி; ஒளிப்பிழம்பு; ஒளிபெறச்செய்கை; 

அல்ல -  இல்லை, அன்று  

சான்றோர்க்குப் - அறிவொழுக்கங்களால் நிறைந்தோர்; சங்கப்புலவர்; வீரர், அறிவொழுக்கங்களால்நிறைந்த பெரியோர்

பொய்-த்தல் - poy-   11 v. பொய். intr. 1.To fail, as a prediction or omen; to deceivehope, as clouds; தவறுதல். விண்ணின்று பொய்ப்பின் (குறள், 13). 2. To prove false; தம் செயலினின்று பின்வாங்குதல். பொய்த்தோர் வில்லிகள்போவாராம் (கம்பரா. சூளா. 41). 3. To go to ruin;கெடுதல். பொருளென்னும் பொய்யா விளக்கம்(குறள், 753).--tr. 1. To lie, utter falsehood;to make false pretences; பொய்யாகப் பேசுதல்.தன்னெஞ் சறிவது பொய்யற்க (குறள், 293). 2. Todeceive, cheat; வஞ்சித்தல். நின்றோடிப் பொய்த்தல் (நாலடி, 111).

பொய்யாமை - பொய்பேசாமை; நடுவுநிலைமை.

பொய்யா - என்றும் தவறாத; என்றும் அணையாத

விளக்கே - விளக்கு - ஒளிதருங்கருவி; ஒளிப்பிழம்பு; ஒளிபெறச்செய்கை; சோதிநாள், தீபம்

விளக்கு - ஒளிதருங்கருவி; ஒளிப்பிழம்பு; ஒளிபெறச்செய்கை; சோதிநாள், தீபம்

முழுப்பொருள்
இயற்கையில் சூரியன் சந்திரன் அக்நி மட்டுமே ஒளிகள். மற்ற எல்லா ஒளிகளும் செயற்கையான ஒளிகள் தான். இவையாவும் விளக்கு எனக்கு கருதலாம் ஏனெனில் இவை இருளை போக்குகின்றன. ஆனால் இவ்விளக்குகள் யாவும் புறவயமாகவே மட்டுமே இருளை போக்குகின்றன. ஒரு மனிதனின் அகத்தில் இவை இருளைப் போக்காது. ஆதலால் அறிவு ஒழுக்கங்களில் நிறைந்த பெரியார்கள் சான்றோராகள் இவ்விளக்குகளை மெய்யான விளக்கென கருத மாட்டார்கள். 

அப்படியானால் எது மெய்யான விளக்கு? மெய்யான விளக்கென்பது பொய்யாவிளக்கு. வாய்மை (பொய் சொல்லாது இருத்தல்) என்பதே அகத்தில் ஒருபொழுதும் அணையாத விளக்கு (புறத்தில் இருக்கும் அணையா விளக்கு அல்ல). வாய்மை ஒரு விளக்காக ஒருவனுக்கு வழிகாட்டும். வாய்மையை அகத்தில் உள்ள இருளை போக்கும். வெளிச்சத்தை தரும். அகத்தில் இருள் நீங்குவதால் ஒருவன் மேன்மை அடைகிறான். ஆதலால் பெரியார் அவனை போற்றுவர். 

நான்மணிக்கடிகை  இரண்டுபாடல்களில் பொய்யைப்பற்றி பாடுகிறது. “ஒருவனைப் பொய் சிதைக்கும், பொன் போலும் மேனியை” என்றும், “புகழ்செய்யும் பொய்யா விளக்கு” (நான்மணி 22) என்றும் சொல்வதில் பொய் ஒருவரது உருவை அழிக்கும் என்றும் பொய்யாமையோ புகழைத்தரும் என்றும் கூறுகிறார். சுந்தரரும் தம் தேவாரத்தில், “பொய்யா நாவதனாற் புகழ்வார்கள் மனத்தினுள்ளே மெய்யே நின்றெரியும் விளக்கேயொத்த தேவர்பிரான்” (சுந்தரர்.கழிப்பாலை 9) என்பார்.

மேலும்: அஷோக் உரை

"Above all, do not lie to yourself." — Fyodor Dostoyevsky

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மொழிபெயர்த்த எமர்சனின் இயற்கையை அறிதல் புத்தகத்தில் செயல் பற்றி சில வார்த்தைகள்  (ஆத்மா என்ற கட்டுரையில் இருந்து) 
பருப்பிர பஞ்சம் எங்கிருந்து வந்தது? எங்கு போகிறது? பிரக்ஞை பின்வாங்கும் தருணங்களில் நமக்கு பற்பல உண்மைகள் வெளிப்படுகின்றன. மனித ஆத்மாவின் முன்பாக உன்னதமான உண்மை வெளிப்படையாக உள்ளது என நாம் அறிகிறோம். பிரமிப்பூட்டும் பிரபஞ்ச சாரம்; அது ஞானமோ அன்போ அழகோ வல்லமையோ அல்ல, மாறாக அனைத்துமேதான், ஒவ்வொன்றும்தான். அதற்காகவே எல்லாப் பொருட்களும் இருக்கின்றன; அதன்மூலமே எல்லா பொருட்களும் இருக்கின்றன; அது ஆத்மாவால் உருவாக்கப்படுவது; இயற்கையின் பின்னால் இருப்பது; இயற்கையெங்கும் இருப்பது; எல்லாமாக இருப்பது. ஆத்மா இருந்துகொண்டிருக்கிறது. அது நம்முள் காலமும் இடமும் இல்லாத இன்மையிலிருந்தபடி இயங்குவதில்லை. மாறாக நம் வழியாக ஆன்மீகமாக இயங்குகிறது. ஆகவே ஆத்மாவே அனைத்திற்கும் மேலான பேரிருப்பு. 

அது இயற்கையை நம்மைச் சுற்றி கட்டி எழுப்பியிருக்கிறது என்று கூற முடியாது. மாறாக அது இயற்கையை நம் வழியாக முன்வைக்கிறது; கிளைகள் வழியாக மரம் இலைகளையும் தளிர்களை மலர்களையும் முன்வைப்பதுபோல, மண்ணிலிருந்து தாவரங்கள் உருவாவதுபோல. ஆகவே மனிதன் இறைவனின் மார்பில் உறைகிறான். அவன் வற்றாத ஊற்றுகளால் ஊட்டப்படுகிறான். தன் தேவைக்கேற்ப குறையாத வலிமையைப் பெற்றுக்கொள்கிறான். மனிதனின் சாத்தியங்களை யார் எல்லை வகுக்க முடியும்? மேலான அந்தக் காற்றை நாம் ஒருமுறை சுவாசித்தோமென்றால், நீதி உண்மை ஆகியவற்றின் முழுமையான இயல்பை ஒருமுறை உணர்ந்துவிட்டோமென்றால் நாம் அறிவோம்; மனிதன் தன்னைப் படைத்த சக்தியின் மனதை முழுமையாகவே நானும் பெற முடியும் என்று. அவனே எல்லைகளுக்குட்பட்டு வந்த படைப்புசக்தி என்று. இந்த பார்வை ஞானம், சக்தி ஆகியவற்றின் ஊற்றுக்கண்கள் உள்ளன என்று எனக்குச் சொல்லப்படுகிறது.

    'முடிவின்மையின் மாளிகையைத் திறக்கும் 
    தங்கச்சாவி'

தன்  மீது உண்மையின் மகத்தான சான்றை கொண்டுள்ளது. காரணம் அது என்னுடைய ஆத்மாவை தூய்மைப்படுத்திக் கொள்வதன் மூலம் என் உலகை நானே உருவாக்கிக்கொள்வதற்குத் தேவையான உயிர்த்துடிப்பை எனக்கு வழங்குகிறது. 

மனித உடலில் உள்ள அதே ஆத்மசாரத்தின் நீட்சியே இவ்வுலகம். அது கடவுளின் சற்று குறைவுபட்ட உடல். நமது அபோதத்தில் கடவுளின் பிம்பம் விழும் விதம் அது. ஆனால் அது நமது உடலிலிருந்து ஒரு முக்கியமான விதத்தில் மாறுபடுகிறது. மனித உடலைப்போல அது மனித இச்சைக்கு உட்பட்டதல்ல. அதன் மகத்தான ஒழுங்கு நம்மை மீறிய ஒன்று. ஆகவே அது நம்மைப் பொறுத்தவரை புனிதமான பிரபஞ்ச மனத்தின் வெளிப்பாடுதான். நாம் நமது விலைகளை ஒப்பிட்டு அளந்துகொள்வதற்கான நிலையான மதிப்பு அது. நாம் சீரழியும்தோறும் நமக்கும் நமது வீட்டுக்கும் இடையேயான முரண்பாடு வெளிப்படையாக ஆகிறது. நம் இயற்கையிலிருந்து விலகும்தோறும் கடவுளிடமிருந்தும் அந்நியப்படுகிறோம். நாம் பறவைகளின் குரலை கேட்காமலாகிறோம். நாயும் நரியும் மானும் நம்மிடமிருந்து விலகி ஓடுகின்றன. சோளம், ஆப்பிள், உருளைக்கிழங்கு என்று ஒரு சில தாவரங்களின் உபயோகம் தவிர பிற தாவரங்களைப்பற்றி நமக்கு எதுவும் தெரியாமலாகிறது. ஒவ்வொரு துளியிலும் சாயலிலும் மகத்துவம் ததும்பும் நிலக்காட்சி கடவுளின் முகமன்றி வேறென்ன? எனினும் நாம் நமக்கும் இயற்கைக்கும் இடையேயான உறவில் எப்போதும் உள்ள முரண்பாட்டை உணரலாம். விவசாயிகள் மண்ணைத் தோண்டிக் கொண்டிருந்தால்  நம்மால் ஓர் இயற்கைக் காட்சியை ரசிக்க முடியாமல் போகிறது. பிற மனிதர்களின் பார்வையிலிருந்து முற்றாக விலகும்வரை கவிஞன் இயற்கையைக் கண்டு தான் அடையும் பரவசத்தில் ஏதோ வெட்கத்திற்குரிய விஷயம் இருப்பதுபோல உணர்கிறான். 

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மொழிபெயர்த்த எமர்சனின் இயற்கையை அறிதல் புத்தகத்தில் செயல் பற்றி சில வார்த்தைகள்  (சாத்தியக்கூறுகள் என்ற கட்டுரையில் இருந்து) 
உங்கள் உலகை நீங்களே கட்டி எழுப்புங்கள். உங்கள் மனம் என்ற தூய இருப்புடன் உங்கள் வாழ்வை எந்த அளவு நீங்கள் இசைவு கொள்ளச் செய்கிறீர்களோ அந்த அளவுக்கு மகத்தான சாத்தியங்கள் உங்கள் முன் விரியும். 
ஆத்மா பெருகி விரியும் அளவுக்கு அதற்கு சேவை செய்யும் பொருட்டு பொருட்களிலும் புரட்சிகரமாக விரிவு நிகழும். அதற்கிணையான வேகத்தில் பாம்புகள், சிலந்திகள் பூச்சிகள், மனநோய் விடுதிகள், சிறைகள், எதிரிகள் முதலிய உவப்பற்ற விஷயங்கள் மறையும். அவை தற்காலிகமானவையே. இயற்கையால் நீங்கள் காணும் மௌனங்களும், தீமைகளும் சூரியனால் உலர்த்தப்படும். காற்றால் ஊதியகற்றப்படும். தெற்கிலிருந்து வேனில் வரும்போது பனிப்படுகைகள் உருவாகிவிடுகின்றன. பூமியின் முகம் அதை வரவேற்கும் பொருட்டு பசுமை கொள்கிறது. முன்னேறிவரும் ஆன்மீக ஒளியில் அதன் பாதைகள் முழுக்க அணியலங்காரங்கள் நிறைகின்றன. அது செல்லுமிடமெல்லாம் அழகைச் சுமந்து செல்கிறது. அதை புகழும் பாடல்களைக் கொண்டு செல்கிறது. அது அழகிய முகங்களை வரையும். இனிய இதயங்களையும் விவேகம் மிக்க உரையாடல்களையும் தீரமிக்க செயல்களையும் தன் பாதை யெங்கும் உருவாக்கிறது. அங்கு தீமை எங்குமே தென்படாது. இயற்கையின் மீதான மனிதனின் அரசாட்சி வெறும் கவனிப்பேன் மூலம் வருவதல்ல. இன்று அந்த அரசு அவன் கனவுக்கும் அப்பால் கடவுளிடம் உள்ளது. அவன் அதில், குருடன் படிப்படியாக முழுப்பார்வையை அடையும் வியப்புக்கு ஈடான வியப்புடனும் பரவசத்துடனும் தான் நுழைய முடியும். 

பரிமேலழகர் உரை
எல்லா விளக்கும் விளக்கு அல்ல - புறத்து இருள் கடியும் உலகத்தார் விளக்குகள் எல்லாம் விளக்கு ஆகா, சான்றோர்க்கு விளக்கு பொய்யா விளக்கே - துறவான் அமைந்தார்க்கு விளக்காவது மனத்து இருள் கடியும் பொய்யாமை ஆகிய விளக்கே. (உலகத்தார் விளக்காவன: ஞாயிறு,திங்கள், தீ என்பன. இவற்றிற்குப் போகாத இருள் போகலின் 'பொய்யா விளக்கே விளக்கு' என்றார். அவ்விருளாவது அறியாமை. 'பொய்யாத விளக்கு' என்பது குறைந்து நின்றது. பொய் கூறாமையாகிய விளக்கு என்றவாறு. இனி இதற்குக் 'கல்வி முதலியவற்றான் வரும் விளக்கம் அல்ல: அமைந்தார்க்கு விளக்கமாவது பொய்யாமையான் வரும் விளக்கமே', என்று உரைப்பாரும் உளர்.).

மணக்குடவர் உரை
சான்றோர்க்கு எல்லாவறத்தினாலும் உண்டான ஒளியும் ஒளியல்ல: பொய்யாமையா னுண்டான ஒளியே ஒளியாகும். இது பொய்யாவிளக்குச் சான்றோர்க்கு இன்றியமையாதென்று கூறிற்று.

மு.வரதராசனார் உரை
(புறத்தில் உள்ள இருளை நீக்கும்) விளக்குகள் எல்லாம் விளக்குகள் அல்ல, சான்றோர்க்கு (அகத்து இருள் நீக்கும்) பொய்யாமையாகிய விளக்கே விளக்கு ஆகும்.

சாலமன் பாப்பையா உரை
உலகத்து இருட்டைப் போக்கும் விளக்குகள், விளக்கு ஆகா; பொய் சொல்லாமை என்னும் விளக்கே சான்றோர்க்கு விளக்கு ஆகும்.


Thirukkural - Management - Truthfulness
External lights, lights that dispel external darkness, are not considered lights though they are very much needed. For wise people only truthfulness that dispels mental darkness is considered a true light. Kural 299 brings to light that the best light is the light of truthfulness.


All lights are not lights: to the wise 
The only light is truth.

One of the purposes of knowledge is to dispel darkness. Truth and falsehood cannot go together. Truth dispels darkness. The light of truth is the supreme light among all. In addition to these, wise people admire and appreciate the quality of truthfulness.

English Meaning - As I taught a kid - Rajesh
All the lights are not lamps. Scholars consider Honesty as the only real lamp that doesn't fade. 

In nature, Sun, Moon and fire provide natural lights. Other lights are artificial. But these lights lighten up only the external environment.  These lights cannot remove the darkness inside the heart.  Moreover these lights cannot be there 24 hours in a day. 

Hence, scholars consider the real lamp which doesn't fade is Honesty. Honesty doesn't fade inside heart. Hence, honesty guides a person. Honesty removes darkness in the heart and gives lights. When darkness is removed, one gets better. Hence, scholars appreciate honest people

Questions that I ask to the kid
What is real light?

புறள்தூய்மை நீரான் அமையும் அகந்தூய்மை

குறள் 298
புறள்தூய்மை நீரான் அமையும் அகந்தூய்மை
வாய்மையால் காணப் படும்
[அறத்துப்பால், துறவறவியல், வாய்மை]
(For meaning in English, scroll to the bottom of this post)

பொருள்
புறம் - வெளியிடம்; அன்னியம்; காண்க:புறத்திணை; புறக்கொடை; புறநானூறு; வீரம்; பக்கம்; முதுகு; பின்புறம்; புறங்கூற்று; அலர்மொழி; ஒருசார்பு; இடம்; இறையிலிநிலம்; ஏழனுருபுள்ஒன்று; திசை; காலம்; உடம்பு; மருதநிலத்தூர்; மதில்.

தூய்மை - துப்புரவு; மெய்மை; வீடுபேறு; நன்மை; வெண்மை.

நீரால் - நீர் - தண்ணீர்; கடல்; இரசம்; பனிநீர்; உடல்இரத்தம்; பித்தநீர்முதலியநீர்மப்பொருள்; பூராடநாள்; பூரட்டாதிநாள்; ஈரம்; மணியின்ஒளி; குணம்; நிலை.

அமையும் - அமைதல் - உண்டாதல்; தகுதியாதல்; பொருந்தல் அடங்குதல் நிறைதல் உடன்படுதல் முடிதல்

அகம் - இருப்பிடம்; பூமி மனை வீடு உள் மனம் அகப்பொருள் 'நான்'என்னும்அகங்காரம்; பாவம் அகம்பாவம் மார்பு ஏழாம்வேற்றுமையுருபு.

தூய்மை - துப்புரவு; மெய்மை; வீடுபேறு; நன்மை; வெண்மை.

வாய்மையால்  - உண்மை; சொல்; தவறாச்சொல்; பௌத்தசமயஉண்மைகள்; வலி.

காணுதல் - அறிதல்; காண்டல்; சந்தித்தல்; செய்தல்; வணங்குதல்.

காணப்படும் - அறியப்படும் 

முழுப்பொருள்

ஒருவன் புறத்தால் தூய்மையாக வேண்டுமெனில் அவன் நல்ல சுத்தமான நீரில் நீராடினால் போதும். அவன் புறத்தே உள்ள அழுக்குகள் மாசுகள் எல்லாம் நீங்கி தூய்மையாகிவிடுவான். அதைக் காணுவோர் அறிய முடியும். அதுவே ஒருவனுடைய மனம் தூய்மையாக இருக்கிறதா என்பதை எப்படி கண்டறியவேண்டுமானல் ஒருவருடைய சிந்தனைகளில் சொற்களில் செயல்களில் வாய்மை இருக்கிறதா என்று கண்டாலே போதும். ஏனெனில் உள்ளத்திற்கும் சிந்தனைகளுக்கும் சொல்லிற்கும் செயலிற்கும் நேரடி தொடர்பு உண்டு. உள்ளம் நம்மை வழிநடத்தும் விசை. ஆதலால் உள்ளதை தூய்மையாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். வாய்மையை பின்பற்ற வேண்டும். 

குறள் 0278

என்பதை முன்பே பார்த்தோம்

நீர் எப்படிப் புறத்தை தூய்மை செய்கிறதோ அதுப்போல வாய்மை உள்ளத்தை தூய்மை செய்யும். அதனால் தான் என்னவோ மஹாத்மா காந்தி அவர்கள் எனது சத்திய சோதனை என்ற தன்வரலாற்றை எழுதினாற்போலும். (The Story of My Experiments with Truth - Mahathma Gandhi)



மேலும்: அஷோக் உரை


வாழ்க்கையில் தூய்மையை கைக்கொள்வது என்பதை அம்பேத்கர் முதலில் சொல்கிறார். அவரது நூலில் ஓர் அற்புதமான தலைகீழாக்கம் உள்ளது. தொன்றுதொட்டே இங்கு தூய்மையை ‘மனம்- வாக்கு- காயம்’ ஆகியவற்றில் உள்ள தூய்மை என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். மனதிலும் சொல்லிலும் உடலிலும் தூயவனாக இருத்தல். ஆனால் அம்பேத்கர் தலைகீழாக்கி, உடலில் சொல்லி மனதில் என்ற வரிசையில் அதைச் சொல்கிறார்

வேதாந்த மரபுக்கும் பௌத்ததுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடே இங்குள்ளது. வேதாந்தத்தின்படி ஒருவன் மனதை தூயவனாக வைத்துக்கொள்வதே முதலில் தேவையானது. மனம் தூய்மையானால் சொல் தூய்மையாகிறது. சொல் தூய்மை என்றால் அவன் உடல் தூய்மை அடைகிறது. ஏனென்றால் வேதாந்த நோக்கில் மனதின் பருவடிவமே உடல். மனம் என்பது ஆன்மாவின் ஒரு தோற்றம். ஆகவே அதுவே உண்மையானது, உடல் அதன் மாயப்பிம்பம் மட்டுமே.

பௌத்தத்தில் அது நேர்தலைகீழ். உடலே தொடக்கப்புள்ளி. தொடங்கவேண்டிய இடம் அதுதான். ‘இதம்’ – இது- என்ற சொல்லில் இருந்துதான் சிந்தனை ஆரம்பிக்கிறது. அப்படி முதன்முதலாக ஆரம்பிக்கவேண்டிய இது என்ற புள்ளி வேதாந்தத்தில் மனம் தான். பௌத்ததில் அது என் உடல்

வேதாந்தத்தின்படி நான் என நாம் அறியும் முதல் சுயம் என்பது நம் அகம்தான். மாறாக பௌத்ததில் நம் உடல்தான் நாம் அறியும் முதல் சுயயதார்த்தம். பௌத்ததின்படி நம் உடல் பொய் அல்ல. மாயை அல்ல. வெறும் தோற்றம் அல்ல. இதுவே உண்மையின் முதல் படி. இதைத் தொட்டு, இது என்ன என்று கேட்டபடித்தான் நாம் ஆரம்பிக்கவேண்டும். ஆகவேதான் உடல்தூய்மையை முதலில் வைக்கிறார் அம்பேத்கர்.

உடல்தூய்மையில் இருந்து சொல்தூய்மை. அதிலிருந்து உளத்தூய்மை. குறள் ஒன்றில் இந்த இணைப்பு சொல்லப்பட்டுள்ளது. ‘உடல் தூய்மை நீராலமையும் அகத்தூய்மை வாய்மையாற் காணப்படும்’ இதில் மூன்றுமே வந்துவிடுகிறது. உடலை நீரால் தூய்மைசெய்வதுபோல உள்ளத்தை வாய்மையால் தூய்மை செய்துவிடலாம் என்கிறார் வள்ளுவர்

இந்த பகுதியில் அம்பேத்கரின் மொழியில் வரும் அழகிய ஓர் கவிதையைச் சுட்ட விரும்புகிறேன். பௌத்த ஒழுக்க நெறிகளின்படி பொய்யாமை, கொல்லாமை, கள்ளுண்ணாமை, பாலியல்நெறிபிறழாமை, தீநெறிசெல்லாமை என்னும் ஐந்து மாசுகளை கழுவிக்கொள்ளுதலே அகத்தூய்மை.

அவற்றை அடைந்தவன் நான்கு நல்லியல்புகளை அடைகிறான்.

அவன் உடலை உடலாக உணர்கிறான்.
உணர்வுகளை உணர்வுகளாக உணர்கிறான்.
மனதை மனதாக உணர்கிறான்.
கருத்துக்களை கருத்துக்களாக உணர்கிறான்.

ஒரு மந்திரம்போல இச்சொற்களைச் சொன்னபடி நான் அலைந்த நாட்கள் உண்டு. மிக எளிய வரிகள். ஆனால் எண்ணும்தோறும் விரிபவை. அம்பேத்கர் சொல்லும் வரிசையில் பார்த்தால் உடலை உடலாக உணர்வதிலிருந்தே எல்லாம் ஆரம்பிக்கிறது.

நாம் சாதாரணமாக ஒருபோதும் நம் உடலை உடலாக உணர்வதில்லை. நம் உடலை நாம் எப்போதுமே நாமாக உணர்கிறோம். நான் என்னும்போது எப்போதும் நம் உடல் நம் அகக்கண் முன் வருகிறது. அதிலும் இளமையில் நம் உடலே நாம் என்றிருக்கிறோம். நம் உடல் சார்ந்த தன்னுணர்விலிருந்து வெளிவருவதென்பதே அறிதலின் பாதையில் முதல் சவால்

பௌத்தத்தை பொறுத்தவரை இந்த உடல் நானல்ல என்று உணரும் வேதாந்தம் அதற்கு ஏற்புடையதல்ல. இந்த உடல் மட்டுமே நான் என்று உணரும் உலகாயதமும் ஏற்புடையதல்ல. உடலை உடல் மட்டுமாக உணர்தலே பௌத்தம் ஆணையிடும் முதல் அறிதல்.

ழாக் லக்கான் என்ற பிரெஞ்சு உளவியலாளர் பின்நவீனத்துவச் சிந்தனையாளர்களில் முக்கியமானவர். நவஃப்ராய்டியர் என அவரைச் சொல்கிறார்கள். ஃபிராய்டியச் சிந்தனைகளை குறியீட்டு அளவில் மறுவிளக்கம் கொடுத்தவர் அவர். அவரது புகழ்பெற்ற கோட்பாடு ஒன்றுண்டு. சிறுகுழந்தை தன் பதினெட்டுமாதம்வரை தான் என்னும் உணர்வே இல்லாமலிருக்கிறது. பதினெட்டாவது மாதத்தில்தான் அதற்கு தான் என்னும் உணர்வு உருவாகிறது.

பதினெட்டு மாதம் கழிந்து கண்ணாடியில் தன்னைப்பார்க்கும் குழந்தை அது தான் என அறியும் நிகழ்வே சுயம் உருவாகும் கணம் என்கிறார் லகான். இதை கண்ணாடிப்பருவம் என்கிறார். ஆம், அது சரி என்றே தோன்றுகிறது. கைக்குழந்தையிடம் பாப்பா எங்கே என்று கேட்டால் தன் வயிற்றைத்தொட்டு ‘இங்கே’ என்கிறது. பசியும் அதன் நிறைவும்தான் தான் என நினைக்கிறது அது. தன் உடல் வழியாகவே தன்னை அது அறிகிறது.

உடலை தான் என்று அறியும் புள்ளி அது. நம் உலகியல் சுயத்தின் தொடக்கம். நம் சமூக ஆளுமையின் பிறப்புக்கணம். ஆனால் அதற்கடுத்த ஒரு கணம் உண்டு. உடலை உடலாக மட்டுமே அறியும் கணம். உடல் உடலன்றி வேறல்ல என்று அறியும் கணம். அது நம் ஆன்மீக சுயத்தின் தொடக்கம். நம் அந்தரங்க ஆளுமையின் பிறப்புக்கணம்.

நான்கடவுள் படத்தில் மாங்காண்டிச்சாமியாக நடித்த கிருஷ்ணமூர்த்தி பாகவதர் உங்கள் நினைவுக்கு வரக்கூடும். பிறவியிலேயே கையும் இல்லை, காலும் இல்லை. இந்தக்குழந்தை சாகட்டும் என அம்மா நினைத்தாள். தாதி காட்டிய குழந்தையை ஒரு கணம் பார்த்தவள் பிறகு திரும்பியே பார்க்காமல் தட்டி எறிந்தாள்.ஓர் அத்தை அதை எனக்குக் கொடுத்துவிடு என்று சொல்லி வாங்கி வளர்த்தாள்.

அத்தை அந்தக்குழந்தையை ஒரு செப்புபோல வைத்திருந்தாள். திரியில் பால்நனைத்து அதற்கு ஊட்டினாள். அவளுக்கு இசைஞானம் இருந்தது. ஆகவே குழந்தைக்கும் முறைப்படி சங்கீதம் சொல்லிக்கொடுத்தாள். கைகால்கள் இல்லாத வெற்று உடல் மட்டுமான கிருஷ்ண மூர்த்திக்கு இசைகற்பிக்க பலர் தயாராகவில்லை ‘இதுக்கெல்லாம் சங்கீதம் வராது ‘ என்றார்கள். ஆனால் தேடல்கொண்டிருந்தால் குரு எப்படியும் கிடைப்பார். கிருஷ்ணமூர்த்தி இசைகற்றுத்தேர்ந்தார். கிருஷ்ணமூர்த்தி பாகவதர் ஆல் இந்தியா ரேடியோவின் முதல்நிலைப்பாடகரானார்.

அபாரமான கணீர்க்குரல் அவருக்கு.அவர் பாடிக்கேட்கையில் மெல்லமெல்ல அவர் விஸ்வரூபம் எடுப்பதைக் காணமுடியும். நான் பாலாவிடம் சொன்னேன் ’சரிதான், வளையாத மூங்கிலில் ராகம் வளைந்து ஓடுதேன்னு பாட்டு இருக்கு. உடைஞ்ச மூங்கிலிலே வர்ர ராகம் உடைஞ்சிருக்குமா என்ன?’

பாகவதர் பாலாவிடம் சொன்னார் ‘ ரொம்பநாளைக்கு என்னை ஒரு முழு மனுஷனா என்னால நினைச்சுக்கிட முடியல்லை. நாலுபேரை பார்த்துப்பேசமுடியலை. அப்பதான் ஒருநாள் ஒரு வர்ணத்தை முழுசா ஆலாபனைபண்ணி முடிச்சேன். அப்ப தெரிஞ்சுது, நான் முழுசானவன்னுட்டு. இப்ப ஒரு கொறையும் இல்ல இப்ப..’ தன் உடலை கண்ணால் காட்டி ‘. இது இல்ல நான்….இது என்ன, வெந்துபோற கட்டை’ என்றார்

ஆம், உடலை உடலாக உணரும் கணம். ஞானத்தின் முதல் பொன்வாசல் திறக்கும் கணம். அம்பேத்கர் சொல்லும் கணம் அதுவே.

உடலை உடலாக மட்டும் உணரும்போது உணர்வுகளை உணர்வுகளாக மட்டுமே உணர முடியும். நாம் உணர்வுகளை எண்ணங்களாக உணர்கிறோம். உணர்வுகளை தரிசனங்களாக கருதிக்கொள்கிறோம். எழுத்தாளனாகிய எனக்கு இது இன்றுவரை மிகப்பெரிய சவால். பலசமயம் ஒரு சிந்தனையை அல்லது கருத்தை முன்வைத்துப்பேசியபின்னர் நானே உணர்வேன். இது என் எண்ணமல்ல, என் கருத்தும் அல்ல. இது என் உணர்வு மட்டுமே என்று. நண்பர்களே, நாம் பேசிக்கொண்டிருப்பவற்றில் பெரும்பாலானவை நம் உணர்வுகள் மட்டுமே.

வாழ்க்கையை பின்நோக்கிப்பார்த்தோமென்றால் நமது பெரும்பாலான கருத்துக்களை நாம் வெறும் உணர்ச்சிகரமான எதிர்வினைகளாகவே அடைந்திருக்கிறோம் என்பது தெரியும். அவை கருத்துக்களாக மாறுவேடமிட்ட உணர்ச்சிகள் என்பதை உணர்வோம். அப்படியே நம் வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான தருணங்களை தாண்டி வந்திருப்போம்

அன்பு என்பதும், பாசம் என்பதும், பற்று என்பதும்கூட உணர்ச்சிகளே. அவ்வுணர்ச்சிகள் எவ்வளவு மேலானவை என்றாலும் அவை உணர்ச்சிகளே என்பதை உணராதவரை அவை நமக்குச் சுமைகள்தான். ஏனென்றால் எல்லா உணர்ச்சிகளும் அவ்வுணர்ச்சியின் காரணிகளோடு, அவ்வுணர்ச்சியை உருவாக்கிய சூழலுடன் தொடர்பு கொண்டவை. எல்லா உணர்ச்சிகளும் விளைவுகள் தான். உணர்ச்சிகளுக்கு தானாக நிலைகொள்ளும் தன்மை இருப்பதில்லை. உணர்ச்சிகளுக்கு தன்னளவில் முழுமை இல்லை.

ஆகவே உணர்ச்சிகரமான எந்தக் கருத்தும் தற்காலிகமானதும் சமநிலையற்றதும்தான். உணர்ச்சிகரமான எந்தக்கருத்தும் முழுமையற்றதுதான்.பௌத்தம் அதன் எந்நிலையிலும் அறிவார்ந்தசமநிலையையே இலக்காக்குகிறது. ஆகவேதான் செவ்வியல் பௌத்தத்தில் பக்திக்கு இடமே இல்லை. நெகிழ்ச்சிக்கும் கொந்தளிப்புக்கும் இடமில்லை. தன்னைமறந்த களியாட்டங்களுக்கு இடமில்லை. அம்பேத்கர் பௌத்தத்தை அவரது மதமாகத் தேர்வுசெய்தமைக்குக் காரணமே இந்த அறிவார்ந்த தன்மைதான்.

மனதை மனமாக உணர்தலென்பது இன்னும் நுட்பமானது. மனம் என்பது ஓர் எதிர்வினை. ஒரு பிரதிபலிப்பு. அது என் இருப்பு அல்ல. அது அலைதான். நாம் கடலைக்காணவே முடியாது, அலைகளையே நாம் காணமுடியும். ஆனால் அலை என்பதல்ல கடல். பௌத்த தியானமுறையில் மனதை அலையழித்து அதை உண்மையாக அறிதலுக்கான விரிவான வழிமுறைகள் பேசப்பட்டுள்ளன.

நீங்கள் அனைவரும் மனம் என்றால் என்ன என்று அறிவீர்கள். ஆனால் அதன் பேருருவத்தை நாம் சாதாரணமாக அறியமுடியாது. அதற்கு ஒரு தருணம் தேவை. கிருஷ்ணமூர்த்தி பாகவதர் தன் உடலை அறிந்த தருணம்போன்றதே அதுவும். ஒரு பெரிய அவமானம், ஒரு பெரிய இழப்பு, ஒருபெரிய தவிப்பு உங்களை வந்தடையும்போது தெரியும் மனம் என்றால் என்ன என்று. உங்களுக்குள் கோடிக்கணக்கான பிசாசுக்கள் குடியிருப்பது தெரியும். .

என்னுடைய இருபத்திநான்கு வயதில் என் அம்மா தற்கொலைசெய்துகொண்டாள். நான் வருவதற்குள் அம்மாவை எரித்துவிட்டர்கள். அங்கிருந்தே நான் கிளம்பிச்சென்றேன். திருவனந்தபுரம் சென்று ஒரு விடுதியில் தங்கினேன். மனம் என்றால் என்ன என்று நான் அறிந்தது அன்றுதான். எண்ணங்கள் எண்ணங்கள். திரும்பத்திரும்ப ஒரே விஷயம் வெவ்வேறு சொற்களில். கட்டிடங்கள் பேருந்துகள் ஆட்கள் ஒலிகள் வானம் பூமி எல்லாமே அம்மாவின் மரணமாக இருந்தன.

தூக்கமில்லாமல் தவித்தேன். சொற்கள் அர்த்தமிழந்து பறந்த மனம். கொதிக்கும் இஸ்திரிப்பெட்டியை மண்டைக்குள் மூளை என வைத்தது போல. படுக்க முடியவில்லை. அமர முடியவில்லை. ஓடிக்கொண்டே இல்லை என்றால் பைத்தியமாகிவிடுவேன் என உணர்ந்தேன். பேருந்து மாற்றி சென்றுகொண்டே இருந்தேன். கடைசியில் மானந்தவாடி. அங்கிருந்து மேலும் சென்று தலைக்காவேரி வழியாக மைசூர். அப்பயணத்தில் ஒரு கணத்தில் நான் திரும்பி என் மனதை நானே பார்த்தேன்

என்ன இது என்று துணுக்குற்றேன். என்னை பின்தொடர்ந்துவந்த பிசாசுக்கள் தயங்கி நின்றன. நான் அவற்றை நோக்கி நடந்தேன், அவை கரைந்து நிழலுருக்களாக மாறி மறைந்தன. என் மனம் என்பது நானல்ல என உணர்ந்தேன். எனக்குள் ஆழத்தில் இருந்த ஓர் அசைவின்மை இந்த கொந்தளிப்புகளை வேடிக்கைபார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதனால்தான் நான் இவற்றைப்பார்க்கமுடிகிறது. ஆம், இவை அலைகள்தான்,. கடல் அல்ல. ஆத்மானந்தரின் வரியாக அந்த அறிதலை தொகுத்துக்கொண்டேன். ‘Waves are nothing but water, so is the sea’

மனதை உணர்ந்த அந்தக்கணத்தில் நான் ஒரு விடுதலையை அடைந்தேன். அங்கிருந்து திரும்பி காசர்கோடுக்குச் சென்றேன். அப்போது எனக்குள் ஒரு விடியல் நிகழந்திருந்தது. அம்பேத்கரின் சொற்கள் இங்கே சுட்டுவது அதையே. மனதை மனமாக உணர்வது.

அடுத்து அவர் சொல்வது கருத்துக்களை கருத்துக்களாக காண்பது. அதன் உடனடிப்பொருளை நாம் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. கருத்து என்றால் சொல்லப்படும், எழுதப்படும் ஓர் எண்ணம் என்ற பொருளில் தான் நாம் புழங்குகிறோம். அந்த அர்த்தமல்ல இங்கே உள்ளது. மனதுக்கும் ஆழத்தில், மனதுக்கு அடுத்தபடியாக கருத்து கூறப்படுகிறது என்பதை கவனிக்கவும். ஆகவே இந்தகக்ருத்து என்பது நாம் சொல்லும், பேசும் கருத்து அல்ல. பௌத்த மெய்ப்பொருளில் அச்சொல்லுக்கு ஆழமான அர்த்தம் உண்டு.

பௌத்தமெய்ப்பொருளின்படி இங்கிருப்பவை தர்மத்தின் பல முகங்களே. நீர் என்பது நீரின் தர்மம்தான். ஆனால் நாம் நீர் என நாமறிவது அந்த தர்மம் நம்மில் ஏற்படுத்தும் ஒரு கருத்தைத்தான். நீர் என்பது நாம் நம் உடலின் இயல்பால் மூளையின் இயல்பால் அறியும் ஒரு கருத்து. இப்படிச் சொல்லலாம். தர்மத்தை நம் பிரக்ஞை அறியும்போது உருவாவதே கருத்து.

நான் என்பது ஒரு கருத்து. பிரபஞ்சம் என்பது ஒரு கருத்து. அறிதல் என்பது இன்னொரு கருத்து. கருத்து என்பது தர்மத்தில் இருந்து நான் பெற்றுக்கொள்வது. தர்மம் என்னில் கொள்ளும் பிரதிபலிப்பு அது. என்னளவே சுருக்கப்பட்ட தர்மம் அது. என்னுடைய அந்தக்கருத்தை நான் தர்மம் என்று உணர்வதுதான் பொய். அதை களைந்து கருத்தைக் கருத்தாக மட்டுமே அறிவதுதான் பௌத்தம் சொல்லும் நான்காவது தெளிவு.

நம் கையிலிருக்கும் கண்ணாடித்துண்டால் நாம் வெளியுலகை பிரதிபலித்துக்கொண்டால் கிடைக்கும் பிம்பங்களைப்போன்றவை நம்மிடமிருக்கும் கருத்துக்கள். நம்முடைய கோணம் மாறும்தோறும் மாறிக்கொண்டே இருப்பவை அவை. நம் கண்ணாடித்துண்டின் அழுக்கையும் வண்ணத்தையும் கலந்துகொண்டவை. ஆனால் அந்த பிம்பங்களையே நாம் நம் உள்ளாகவும் புறமாகவும் அறிகிறோம்

அந்தக்கருத்தை கருத்தாக மட்டுமே அறிதலே அறிதலின் தூயநிலை என்கிறார் அம்பேத்கர். அக்கருத்துக்களை நாம் எப்போதும் பிரபஞ்சம் என நினைக்கிறோம். ஒளியை, காலத்தை, வெளியை எல்லாம் கருத்துக்கள் எனலாம். அவற்றை கருத்துக்களாக மட்டுமே அறிகையிலேயே அவற்றைத்தாண்டிச்சென்று அக்கருத்துக்களின் மெய்ப்பொருளாகிய மகாதர்மத்தை அறியமுடியும்.

ஆம் ஐவகை சுத்திகரிப்புகள் வழியாக நாம் அடைவது இந்த நான்கு மெய்யறிதல்களைத்தான். களிம்பைக் கழுவினால் கண்ணாடி தெளிந்துவருவதுபோல அழுக்கு கழுவப்படும்போது இந்த தெளிவு கைகூடுகிறது என்கிறார் அம்பேத்கர்.

உடல்,சொல்,மனம் என்ற மூன்றிலும் தூய்மை என்பதன் நீட்சியாக இந்த நான்கு நிலைகள் சொல்லப்படுகின்றன. உடல் தூய்மையடையும்போது அதை உடலாக உணரமுடிகிறது. சொல் தூய்மைடையும்போது உணர்ச்சிகளை உணர்ச்சிகளாக அணுக முடிகிறது. மனம் தூய்மையடையும்போது மனதை தூய்மையாக அணுகமுடிகிறது. இம்மூன்றும் தூய்மையடையும்போது கருத்துக்களாலான இப்ப்பிரபஞ்சத்தை கருத்துக்களாக அறியமுடிகிறது.

முதல் நிலையில் இதுவே தர்மம் என்கிறார் அம்பேத்கர். ஒரு செயல் உலகியல் தளத்தில் தர்மம் சார்ந்ததா அல்லவா என்பதற்கான அளவுகோல் இதுவே. அது நம் உடலையும் உணர்வுகளையும் மனதையும் கருத்துலகையும் தூயநிலையில் பார்க்க உதவுகிறதா என்றுதான். அவ்வாறு பார்க்க உதவுவதே அறச்செயல்,


ஒப்புமை
”வாய்மையே தூய்மையாக .. பூசனை ஈச னார்க்கு” (அப்பர்.பொது 4)

“வாய்மை யென்னுமீ தன்றி வையகம்
தூய்மை யென்னுமொன் றுண்மை சொல்லுமோ” (கம்ப.கிளைகண்டு 115)

பரிமேலழகர் உரை
புறம் தூய்மை நீரான் அமையும் - ஒருவனுக்கு உடம்பு தூய்தாந் தன்மை நீரானே உண்டாம்: அகம் தூய்மை வாய்மையான் காணப்படும். - அதுபோல, மனம் தூய்தாந் தன்மை வாய்மையான் உண்டாம். "(காணப்படுவது உளதாகலின் , 'உண்டாம்' என்று உரைக்கப்பட்டது. உடம்பு தூய்தாதல்: வாலாமை நீங்குதல்: மனம் தூய்தாதல் மெய்யுணர்தல். புறம் தூய்மைக்கு நீரல்லது காரணம் இல்லாதாற் போல, அகம் தூய்மைக்கு வாய்மையல்லது காரணம் இல்லை என்பதாம். இதனானே, துறந்தார்க்கு இரண்டு தூய்மையும் வேண்டும்" என்பதூஉம் பெற்றாம்.).

மணக்குடவர் உரை
உடம்பு தூயதாதல் நீரினாலே யமைந்து விடும்: மனத்தின் தூய்மை மெய்சொல்லுதலினாலே யறியப்படும்.

மு.வரதராசனார் உரை
புறத்தே தூய்மையாக விளங்குதல் நீரினால் ஏற்ப்படும், அதுபோல அகத்தே தூய்மையாக விளங்குதல் வாய்மையால் உண்டாகும்.

சாலமன் பாப்பையா உரை
உடம்பு தண்ணீரால் சுத்தமாகும்; உள்ளம் உண்மையால் சுத்தமாகும்.

Thirukkural - Management - Truthfulness
External cleanliness can happen with washing and cleaning the body with water. That is not long lasting as we become dirty soon. Again, we can clean ourselves by the same process. On the contrary, internal purity can happen only with truthfulness. When a person's thoughts are pure, his expressions are pure. Kural 298 affirms that a person reflects his thoughts through his truthfulness. Truthfulness is a mirror that reflects a person's internal purity.

Water ensures external purity
And truthfulness shows the internal

Your words are the reflections of your truthfulness. Be clean internally so that you can be clean in your words and deeds.

English Meaning - As I taught a kid - Rajesh
If one wants to externally cleanse himself/herself, then, one can take a bath in clean water. Clean water cleanses one externally. Whereas one's internal purity can be seen in one's integrity/honesty (in thoughts, words and actions). One's heart/conscience is the driving force for one's honesty, thoughts, words, actions. Hence, one should keep his heart pure and be honest.

Questions that I ask to the kid
How can you know about external purity? So, how will you know internal purity?

எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்

குறள் 355
எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு
[அறத்துப்பால், துறவறவியல், மெய்யுணர்தல்]

பொருள்
பொருள் - சொற்பொருள்; செய்தி; உண்மைக்கருத்து; செய்கை; தத்துவம்; மெய்ம்மை; நன்குமதிக்கப்படுவது; அறிவு; கொள்கை; அறம்; பயன்; வீடுபேறு; கடவுள்; பலபண்டம்; பொன்; மகன்; தந்திரம்; முலை; உவமேயம்; அருத்தாபத்தி; அகமும்புறமுமாகியதிணைப்பொருள்கள்; அர்த்தசாத்திரம்; தலைமை.

எப்பொருள் - எந்த ஒரு பொருளையும் , கருத்தையும், தத்துவத்தையும், செயலையும், அறிவையும், கொள்கையையும் , பயனையும், தலைமையும்

எத் - எந்த 

தன்மைத்து - தன்மை -  குணம்; இயல்பு; நிலைமை; முறை; பெருமை; ஆற்றல்; நன்மை; மெய்ம்மை; தன்னைக்குறிக்குமிடம்; ஒரணி.

ஆயினும் - ஆனாலும்; ஆவது உம்மைப்பொருளில்வரும்எண்ணிடைச்சொல்.

அப்பொருள் - அந்த பொருளை  (செயலை, தத்துவத்தை ... )

மெய்ப்பொருள் - உண்மை, உண்மையான நிலையான மெய்ப்பொருள் என்னவென்று

காண்பது - அறிதல்; காண்டல்; சந்தித்தல்; செய்தல்; வணங்குதல்.

அறிவு - ஞானம்; புத்தி பொறியுணர்வு; அறியவேண்டியவை; கல்வி ஆன்மா

முழுப்பொருள்
தன்மை என்றால் குணம், இயல்பு, நிலைமை, முறை, பெருமை, ஆற்றல், நன்மை, மெய்ம்மை என்று பொருள்கள்/அர்த்தங்கள் உண்டு. 

ஆதலால் பொருள் எனப்படும் சொற்பொருள், செய்கை, தத்துவம், அறிவு, அறம், வீடுபேறு, தலைமை ஆகிய எதுவாயினும் அவை எத்தன்மைத்தாயினும் (அதாவது அதன் குணம் (நற்குணம், தீ குணம்), இயல்பு, நன்மை/தீமை என்று எத்தகையதாயினும்)  அப்பொருளின் உண்மையான நிலையான மெய்ப்பொருள் அதாவது உண்மை என்னவென்று ஆராய்ந்து அறிந்து காண்பதே அறிவு எனப்படும் ஞானம், கல்வி ஆகும்.

இதற்கு முன்பு இதேப்போன்ற சொற்தொடர் கொண்ட ஒரு குறள் "எப்பொருள் யார்யார்வாய் கேட்பினும் அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு" என்று அறிந்தோம். அதில் யார் சொல்லி கேட்டாலும் மெய்ப்பொருளை நாம் தான் அறிந்து ஆராயவேண்டும் என்று கூறியிருந்தார். இக்குறளில் எப்படிப்பட்ட தன்மையுடைய தாயினும் அதனுடைய மெய்ப்பொருளை நாம் தான் அறிந்து ஆராய வேண்டும் என்று திருவள்ளுவர் கூறுகிறார்.

“மின்னுவதெல்லாம் பொன்னல்ல” என்ற பழமொழியைச் நாம் அறிவோம். ஒரு பொருள் (கருத்துக்கூட) ஒளிரும் பொருளாய் தோற்றமளித்தாலும், அப்பொருளின் உண்மைத்தன்மையை அறிவதே உண்மையான ஞானம் செய்யும் செயல் ஆகும்.

மேலும் : அஷோக் உரை 

பரிமேலழகர் உரை
எப்பொருள் எத்தன்மைத்து ஆயினும் - யாதொரு பொருள் யாதோர் இயல்பிற்றாய்த் தோன்றினும், அப்பொருள் மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு - அத்தோன்றிய ஆற்றைக் கண்டொழியாது, அப்பொருளின்கண் நின்று மெய்யாகிய பொருளைக் காண்பதே மெய் உணர்வாவது. (பொருள் தோறும் உலகத்தார் கற்பித்துக்கொண்டு வழங்குகின்ற கற்பனைகளைக் கழித்து, நின்ற உண்மையைக் காண்பது என்றவாறாயிற்று. அஃதாவது கோச்சேரமான் யானைக் கட்சேஎய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை என்றவழி. அரசன் என்பதோர் சாதியும் சேரமான் என்பதொரு குடியும், வேழ நோக்கினையுடையான் என்பதோர் வடிவும், சேய் என்பதோர் இயற்பெயரும், மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை என்பதோர் சிறப்புப் பெயரும், ஒரு பொருளின் கண் கற்பனை ஆகலின், அவ்வாறு உணராது, நிலம் முதல் உயிர் ஈறாகிய தத்துவங்களின் தொகுதி என உணர்ந்து, அவற்றை நிலம் முதலாகத் தத்தம் காரணங்களுள் ஒடுக்கிக் கொண்டுசென்றால் , காரணகாரியங்கள் இரண்டும் இன்றி முடிவாய்நிற்பதனை உணர்தலாம். 'எப்பொருள்' என்ற பொதுமையான்,இயங்குதிணையும் நிலைத்திணையும் ஆகிய பொருள்கள்எல்லாம் இவ்வாறே உணரப்படும். இதனான் மெய் உணர்வினதுஇலக்கணம் கூறப்பட்டது.).

மணக்குடவர் உரை
யாதொரு பொருள் யாதொரு தன்மைத்தாயினும் அப்பொருளினுடைய வுண்மையைத் தான் உண்மையாகக் காண்பது யாதொன்று அஃது அறிவாம். மெய்யென்பதூஉம், அறிவென்பதூஉம் ஒன்று: என்னை? எக்காலத்தும் எவ்விடத்தும் ஒரு தன்மையாக அழியாது நிற்றலின் மெய்யாயிற்று: எல்லாப் பொருளையுங் காண்டலால் அறிவாயிற்று.

மு.வரதராசனார் உரை
எப்பொருள் எத்தன்மையதாய்த் தோன்றினாலும் (அத்தோற்றத்தை மட்டும் கண்டுமங்காமல்) அப் பொருளின் உண்மையான இயல்பை அறிவதே மெய்யுணர்வாகும்.

சாலமன் பாப்பையா உரை
எந்தப் பொருளானாலும், அது எப்படிக் காட்சி தந்தாலும், அப்பொருளின் வெளித்தோற்றத்தைக் காணாமல், உள்ளடக்கமாகிய உண்மைப் பொருளைக் காண்பதே மெய்யுணர்தல்.

Thirukkural - Management - Truthfulness
True knowledge is the ability to understand the truth behind people, things and events, according to Kural 355.

The mark of wisdom is to see the reality 
Behind each appearance.

Checking for truth in others' advice, ideas and suggestions is a challenge, but the challenge is a 
very fruitful effort. If we do not verify the validity and listen to everything that others say, we will lead someone's life instead of our own.

Accepting things without analyzing the truth in them and implementing them may lead to negative consequences. Do not accept the statements made by others at the superficial level. Go deep into the ideas, advice and suggestions, analyze them, understand them, and accept them. Analyzing the information, understanding the meaning and accepting the fact will help you gain profound knowledge.

வாய்மை எனப்படுவது யாதெனின்

குறள் 291
வாய்மை எனப்படுவது யாதெனின் யாதொன்றும் 
தீமை இலாத சொலல்
[அறத்துப்பால், துறவறவியல், வாய்மை]
(For meaning in English, scroll to the bottom of this post)

பொருள்
வாய்மை - உண்மை; சொல்; தவறாச்சொல்; பௌத்தசமயஉண்மைகள்; வலி.
எனப்படுவது - என்பது
யாது? எனின் - எதுவென்றால்
யாது  - எது
ஒன்றும் - சிறிதும்
தீமை கொடுமை; குற்றம்; பாவச்செயல்; குறும்பு; இறப்பு; தீங்கு, கேடு, முதலியன
இலாத - இல்லாத
சொலல் - சொல்

முழுப்பொருள்
பொய் சொல்லாத மெய் (வாய்மை, உண்மை) என்பது என்னவென்றால் எக்காலத்திலும் பிறருக்கு (பிற உயிர்களுக்கு) மனதளவிலோ உடல் அளவிலோ சிறிதும் தீங்கு விளைவிக்காத சொற்களை பேசுதல் என்பதாகும்.

உதாரணம்:
வலைதளங்களில் இப்புராணக் கதையை படித்தேன். இது உண்மையான கதை என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் மைய கருத்து, இக்குறளை ஒத்தியே இருக்கிறது.

ஒரு கிராமத்தில் சன்னியாசி ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் எப்போதுமே உண்மையே பேசுவார். அவர் வசித்த தெருவழியே ஒரு நாள் ஒரு பசுமாடு ஓடியது. சில வினாடிகளில் அந்த வழியே மனிதன் ஒடி வந்தான். ஓடி வந்த மனிதன்,ஐயா,"இந்த வழியே ஒரு பசுமாடு ஓடியதா" என்று கேட்டான். எப்போதும் உண்மையே பேசும் குரு, மாடு இந்த வழியே சென்றது என்பதைச் சுட்டிக் காட்டினார். மனிதனும் மாடு சென்ற வழியே ஓடினான். தொலைவில் மறைந்து கொண்டிருந்த மாட்டைக் கண்டதும் அந்த மனிதன் அதை வெட்டிவிட்டான். காரணம் அவன் ஒரு கசாப்புக்கடைக்காரன். வெட்டுண்டு கீழே விழந்த மாடு இறக்குமுன் கசாப்புக்கடைக்காரன் தப்பிச் சென்ற, தன்னை அவனிடமெ காட்டிக் கொடுத்த சன்யாசியை சபித்தது. பல வருடங்கள் சென்று சன்யாசி மரணமடைந்தான். ஊர் மக்கள் உண்மையே பேசியவர் இவர். இவர் ஆத்மா சொர்க்கத்தில் வாழும் என்று புகழ்ந்தனர். ஆனால், சன்யாசியின் ஆன்மாவை எடுத்துச் சென்றவர்கள் யமதூதுவர்கள்,இது சன்யாசிக்குக் கூடமிகவும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. யமன் முன் நீதி கோரி நின்ற சன்யாசி நான் என்ன பாபம் செய்தேன்? என்றார். நீர் ஒரு பொய் சொன்னீர். அதனால் பாபம் செய்து இங்கு வந்துள்ளீர். ஒரு பசுமாட்டைத் தேடி வந்தவனிடம் அது இருக்குமிடத்தை நீர் காட்டினீர் என்றான் யமதர்மன். நான் பார்த்த உண்மையைத்தானே சொன்னேன். அது எப்படி பொய்யாகும் என்று வாதிட்டார் சன்யாசி. பார்த்ததை எல்லாம் அப்படியே சொல்வது வாய்மை அல்லது உண்மையாகிவிடாது. பிறருக்குத் துன்பம் நேராமல் பேசப்படும் சொற்கள்தான் உண்மை அல்லது சத்யம் எனப்படும் என்றான் யமதர்மன். நீர் பேசிய வார்த்தையால் உயிருக்குத் தப்பிவந்த வாயில்லாத ஜந்து ஒன்று கொடுரமாக மரணமடைந்தது. அதன் சாபம் உம்மைப் பீடித்தது. மாடு எங்கே என்று கேட்டவனிடம் நீ யார்? எதற்காக மாட்டை விரட்டுகிறாய் என்று கேட்டிருந்தால் அது விவேகம். அதைத் தெரிந்து கொண்டு மாட்டுக்குத் தீமை வராமல் பதில் கூறியிருந்தால் அதுவே வாய்மை என்றான் யமதர்மன்.

மேலும்: அஷோக் உரை

பரிமேலழகர் உரை
[அஃதாவது மெய்யினது தன்மை. பெரும்பான்மையும் காமமும் பொருளும் பற்றி நிகழ்வதாய பொய்ம்மையை விலக்கலின் , இது 'கூடா ஒழுக்கம்' , 'கள்ளாமை' களின் பின் வைக்கப்பட்டது.)

வாய்மை எனப்படுவது யாது எனின் - மெய்ம்மை என்று சிறப்பித்துச் சொல்லப்படுவது யாது என்று வினவின், தீமை யாதொன்றும் இலாத சொலல் - அது பிறிதோருயிர்க்குத் தீங்கு சிறிதும் பயவாத சொற்களைச் சொல்லுதல். ('தீமை யாதொன்றும் இலாத' என இயையும். 'எனப்படுவது' என்பது 'ஊர் எனப்படுவது உறையூர்' என்றாற் போல நின்றது. இதனான் நிகழ்ந்தது கூறல் என்பது நீக்கப்பட்டது. அது தானும், தீங்கு பயவாதாயின் மெய்ம்மையாம் : பயப்பின் பொய்ம்மையாம் என்பது கருத்து.).

மணக்குடவர் உரை
பொய் சொல்லாத மெய்யென்று சொல்லப்படுவது யாதென்று வினவின், பிறர்க்கு யாதொன்றானும் தீமை பயவாத சொற்களைச் சொல்லுதல், வாய்மை யாது என்றார்க்கு இது கூறப்பட்டது.

மு.வரதராசனார் உரை
வாய்மை என்று கூறப்படுவது எது என்றால், அது மற்றவர்க்கு ஒரு சிறிதும் தீங்கு இல்லாத சொற்களைக் சொல்லுதல் ஆகும்.

சாலமன் பாப்பையா உரை
உண்மை என்று சொல்லப்படுவது எது என்றால், எவர்க்கும் எத்தகைய தீங்கையும் தராத சொற்களைச் சொல்வதே ஆகும்.

Thirukkural - Management - Truthfulness
“Truthful,” according to Oxford Advanced Learner's Dictionary (1996, p. 128 1), “is honest in what he or she says, never lying.” Truth does not need any support as it stands on its own. Telling lies is very difficult, as telling lies demands consistency in the person who tells them. Truth has just one form and that is always the same. Lie has many forms. Lie is personal  whereas truth is universal. In spite of the merits of telling the truth, we prefer falsehood to truth. Hence, Valluvar insisted on the need to be truthful. Kurals stresses the merits of  truthfulness with the help of five Kurals.

Truthfulness, according to Valluvar, is speaking words that do not have any malice towards others or do any harm to others. Truthfulness, as suggested in Kural 291, is any speech that does not have any negative impact.

Truthfulness may be described as utterance
Wholly devoid of ill.

Harmful words always hurt. There is a connection between falsehood and harmful words. A person who is truthful never uses harmful words. Speaking without hurting others is truthfulness.

English Meaning - As I taught a kid - Rajesh
The real meaning of Honesty/Integrity are the thoughts, words and deeds(Actions) that doesn't hurt anyone or any organism and negatively affect anything (including environment) in this world. 

Questions that I ask to the kid
What is Integrity?