மனத்தொடு வாய்மை மொழியின்
காந்தியின் வாழ்வும் குறளும் (நன்றி: பா ல சு ந் த ரி)
ஒரு வழியாகப் பாரிஸ்டர் பட்டம் பெற்று ஹைகோர்ட்டில் பாரிஸ்டராகப் பதிவு செய்து 1891ல் இந்தியா திரும்புகிறார் காந்தி. அன்னையை சந்தித்து அவரிடம் செய்த (மது - மங்கை - மாமீசம் ஆகியவற்றை தீண்டுவதில்லை என்ற) சத்தியத்தை மீறவில்லை என்று கூறி ஆசி பெற ஆவலுடன் சொந்த ஊர் வருகிறார்.
அன்னை முன்னறே இறந்துவிட்டார். அவர் இங்கிலாந்தில் இருந்ததால் செய்தி தெரிவிக்கப் படவில்லை. தற்போதைய போன், விமானம் போன்ற வசதிகள் அன்று இல்லை. எனவே தகவல் தெரிவித்தாலும் ஆகப் போவது ஒன்றும் இல்லை. அவருக்கும் மன உளைச்சல் மட்டுமே மிஞ்சும். அது அவரது படிப்புக்கு இடையூறு ஆகிவிடும் எனவே தெரிவிக்கவில்லை என தன்னிலை விளக்கம் தந்தார் அண்ணன்.
அவரது கனவு தவிடுபொடியானது. தந்தை இறந்தபோது அருகிலிருந்தும் உடன் இருக்கவில்லை. தாய் இறந்த போது தாய் நாட்டிலேயே இல்லை என அதிக துயரம் கொண்டார். எனினும், அழுது புலம்பாது உள்ளுக்குள்ளேயே குமுறினார். அடுத்து, எதிர்கால்ம் பற்றிய கவலை. சட்டம் படித்துவிட்டாரே தவிர, அந்த சட்டத்தை விலாவாரியாக எடுத்துரைத்து வாதாடும் திறன அவரிடம் அறவே இல்லை. எப்படியும் குடும்பம் நடக்க வேண்டும். அண்ணனின் சுமையைக் குறைக்க வேண்டும். இது காலத்தின் கட்டாயம். அதுக்கு என்ன வழி? என்று யோசித்தார்.
பம்பாயில் வக்கில் பணி ஆற்றுவது என்று தீர்மானித்தார். உடன் பம்பாய் பயணித்தார். அங்கு வழக்கு கொணர்ந்து தருபவர்க்குக் கமிஷன் தரவேண்டும் என்பது கட்டாயம். அதுவும் ஒரு வித லஞ்சமே என்று அதனை காந்தி ஏற்கவில்லை. தினமும் ஹைகோர்ட் சென்று அங்கு உறங்கிவிட்டு வருவதே வாடிக்கை ஆனது. எப்படியோ ஒரு வழக்கு காந்தியை நேரடியாக வந்து சேர்ந்தது. கட்டணம் 30 ரூபாய். இவரது கேஸ் விசாரணைக்கு வந்தது.
எழுந்து நின்ற இவரால் பேச முடியவில்லை வேர்த்து விறுவிறுத்தது. கோர்ட்டே தலைகீழாக சுழல்வது போன்ற உணர்வு. வேறு வழியின்றி கேசை வேறொரு வக்கீல் வசம் ஒப்படைத்து இவர் அமர்ந்துவிட்டார். அந்த வக்கீல் வழக்கை நிமிடத்தில் ஊதித்தள்ளி வெற்றியும் பெற்றுவிட்டார்.
வாதாடுவது சொதப்பல் ஆனதும் அடுத்த கட்டம் மனு தயாரிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டார். அதையும் இலவசமாக செய்து தர ஆரம்பித்தார். அண்ணன் “பம்பாய் வாசன் போதும். ராஜ்கோட் வா!”. அங்கு மனு தயாரிக்கும் பணியைத் தொடரலாம் என்று அழைக்க வேறு வழியின்றி சொந்த ஊர் திரும்பினார்.
ராஜ்கோட்டில் ஒரு அலுவலகம் அமைத்து மனு தயாரிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டார். ஓரளவு வருமானம் வந்தது. அங்கேயும் மனு தயாரிக்கும் பணிக்கு வக்கீலுக்குக் கமிஷம் கொடுக்க வேண்டும்.
பம்பாயில் தந்தது தவறு. அது லஞ்சம். இது லாபத்தில் பங்கு. எனவே இந்து லஞ்சம் அல்ல; கமிஷன் என்று அண்ணன் கூறினார்.
அத்துடன் இது போன்ற ‘அட்ஜஸ்மெண்ட்’ இல்லாமல் எந்தப் பணியும் கிடைக்காது, இது நடைமுறை என்று எடுத்துக் கூற அவரது வாதத்தை ஏற்க வேண்டிய கட்டாயநிலை.
அது வேறு, இது வேறு என்று அண்ணன் கூறியதை ஏற்று தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார் (சமாதானப்படுத்திக் கொள்கிறார்). குடும்ப நலன் கருதி! ஆனாலும் அவரது ஆழ்மனம் இதனை ஏற்க மறுக்கிறது. ஏகப்பட்ட மன உளைச்சல்.
மன உளைச்சலுக்கு வடிகால் மனைவிதானே. பழைய சந்தேகக் குணமும், அதிகாரப் போக்கும் ஆணாதிக்க மனோபாவமும் பாரிஸ்ட்டர் பட்டம் பெற்றும் மாறவில்லை.
மனைவியைப் பிறந்த வீட்டுக்கு அனுப்பி அவர் மனதை ரணமாக்கிப் பின்னரே அவரை அழைத்துக் கொள்கிறார். இதற்காகப் பின்னாளில் மிகவும் வருந்துகிறார். மனைவியை சக மனுஷியாக மதிக்காத தனது தவறை ஒத்துக் கொள்கிறார் மகாத்மா! எப்படியோ மாதம் 300 ரூபாய்க்குக் குறையாமல் வருமானம் வந்தது. குடும்ப செல்வனே நடந்தது.
இருந்தாலும் கமிஷன் தந்து சம்பாதிக்கும் நிலை அவரை வாட்டி வதைத்தது. இருதலைக் கொள்ளி எறும்பாய் தத்தளித்தார்.
இதைத் தான் வள்ளுவர் கூறுகிறார்.
குறள் 1012
ஊணுடை எச்சம் உயிர்க்கெல்லாம் வேறல்ல
நாணுடைமை மாந்தர் சிறப்பு
குறள் 293
தன்நெஞ் சறிவது பொய்யற்க பொய்த்தபின்
தன்நெஞ்சே தன்னைச் சுடும்
குறள் 295
மனத்தொடு வாய்மை மொழியின் தவத்தொடு
தானஞ்செய் வரின் தலை
வ.உ.சிதம்பரனார் உரை
பொருள்: மனத்தொடு வாய்மை மொழியின் - (ஒருவன்) உள்ளத்தோடு பொருந்தி உண்மையைக் கூறின், தவத்தொடு தானம் செய்வாரில் தலை‡தவமும் தானமும் செய்பவருள் தலையானவன்.
அகலம்: பிந்திய ‘ஒடு’ உம்மைப் பொருளில் வந்தது. தானமும் என்பது உம்மை கெட்டு நின்றது.
கருத்து: மனத்தோடு கூடி வாய்மை மொழிவோன் அகத் துறவியினும் சிறந்தவன்.
1 comment
நா - என்பது நாக்கு, அகம் - உள்ளம், இரிகம் - என்பது மனம்; இந்த மூன்றும் ஒன்றுபட்டு முரணில்லாமல் இயங்கக் காத்துக் கொள்ளும் ஒழுக்கமே நாகரிகம் என்பதாகும். நாகரிகம் எனும் ஒரு சொல் நா+அகம்+இரிகம் என்ற மூன்று சொற்களின் கூட்டு ஆகும்.
இந்த விளக்கத்தை வாய்மையென்ற தலைப்பில் 295-வது குறளில் கூறியுள்ளார்.
மன்னிக்க. உள்ளம் என்பதும் மனம் என்பதும் வெவ்வேறா?